Missti tönn á Kínamúrnum

Kínamúrinn skoðaður.Fátt er það í Kína sem er betur þekkt en Kínamúrinn sjálfur. Það er alveg ólýsanleg tilfinning að sjá múrinn og hvað þá að eiga tækifæri á því að klífa hann og ganga.Að þessu sinni gekk fremur hægt hjá okkur að komast á leiðarenda, fyrst tókum við reyndar einn hring um Olympiusvæðið og Hreiðrið er magnað að sjá auk þess sem blái ísklumburinn sem er sundstaðurinn er magnaður að sjá.Kínverjar mega eiga það að þeir greinilega leyfa arkitektum að framkvæma hugmyndir og þessi gamla ímynd af köldum gráum kubbahúsum á amk ekki við um Peking. Okkar tilfinning er að þetta er mögnuð borg sem flestir ættu að setja sér markmið um að heimsækja.En þetta var útidúr því við vorum á leiðinni að skoða kínamúrinn.Það var mikil umferð og tafir þannig að ferðinn uppeftir sóttist hægt auk þess sem það byrjaði að rigna í þokkabót.Heldur var því útsýnið dapurt en það varð einhvern veginn magnþrungið engu að síður.Þessi tilfinning að ganga á þessu mannvirki sem byggt var af mörgum höndum en fábrotnum verkfærum og hlykkjast um hæðir og hóla. Við fórum ansi hátt og nutum þess í botn. Hápunkturinn var síðan þegar Keisaraynjan eftir nokkra áskorun kippti úr sér einni tönn því það er flott að vera fyrst til að missa tönn á múrnum, toppið það !. Síðan var gert stutt stopp og einn góður kínverskur bjór eða tveir drukknir og smá leikið sér sem ferðamenn og keypt aðeins af smáhlutum sem tengjast landi og þjóð. Heimferðin gekk mun betur hjá okkur en við vorkenndum mörgum sem við mættum sem sátu fastir á leiðinni vegna umferðartafa. Eftir að í borgina var komið þá fórum við á veitingastað sem í minningu okkar var með bestu Pekingönd sem við höfðum fengið og minningin var rétt, þvílíkur unaður. Þetta er staður sem við höfðum farið á 2005 og verið svo forsjál að taka upplýsingar með okkur.Við fengum gott herbergi fyrir okkur og mæltum okkur mót við Hrund, Skarpa og Guðmund. Góður matur og góður félagsskapur, klikkar ekki.Eftir það þá var haldið í smá sýnisferð um borgina að kvöldlagi. Við fórum á stað þar sem næturmatur er eldaður á götu úti og þar mátti fá sér snáka, engissprettur, silkiorma svo fátteitt sé talið, lyktin oft óbærileg en forvitnilegt að sjá svona framandi grillpinna. Eitthvað rafmagnsleysi var í bænum þannig að torgið og jafnvel Maó máttu njóta kvöldsins án lýsingar sem eflaust er ekki að gerast oft. En núna er að nálgast miðnætti og við höldum í koju þreytt og sæl eftir daginn. Á morgun ætlarSigga Bára í Sædýrasafnið en það verður síðasti dagur í Peking í bili en á laugardaginn verður flogið í heimaborg Auðar Eddu – Shanghai.


Bless í bú!!