Um helgina var farið á skíði í fyrsta sinn. Það byrjaði með smá undirbúningi þar sem feðginin fór með skíðabúnaðinn ( gula skó og gul skíði) í brekkuna á Hofi. Eftir að hafa fengið smá tilfinningu fyrir því hversu frábært það væri að geta rennt sér var ákveðið að hefja undirbúning að því að fara í alvöru brekku. Fyrir valinu var Skálafellið og þangað komum við í sól og blíðu. Sagt er að góð saga eigi ekki að gjalda sannleikans og það skal haft í huga við lesturinn hér á eftir. Foreldrarnir voru svo spenntir að komast upp í fjöll á skíðin sem hafa verið ónotuð síðan á Ítalíu 2004 að þau gleymdu heima stórum hluta af hefðbundnum hlífðarbúnaði. Það kom ekki að sök því veðurguðirnir höfðu ákveðið að það yrði logn og sól og nánast óbærilega heitt. Sú stutta var nú ekkert á því að fara að labba neitt eða vandræðast heldur það átti að fara beint í lyftuna, ekki málið og það var mikil gleði og hlátur þegar farið var upp hratt og langt á undan mömmu.... jú við vorum í skíðakeppni... Sú stutta var ekki lengi að heillast af því að fara hratt niður brekkuna með pabba sínum þetta var ótrúlega gaman og hún skyldi bara alls ekki afhverju það mátti ekki fara strax í stólalyftuna hún var þarna við hliðina og fullt af lausum stólum sem við gætum setið í og farið hátt upp og hratt.
Amma og afi höfðu keypt undratæki sem er einskonar beisli sem notað er við skíðakennslu og það er ekki laust við að það hafi virkað vel. Brunað var ferð eftir ferð og sú stutta alveg klár á þvi að ganga á skíðunum og athafna sig eftir daginn, ótrulega gaman sagði hún eftir daginn.
Það er alla vega ljóst að gefi æðri máttarvöld einhverja möguleika á því þá verður brunað á hverjum degi um páskana upp í fjall og útiveruna notið. Við gömlu vorum bara næstum búin að gleyma því hversu frábært þetta væri
